http://raza.narfum.org/bas/ Dit weblog gaat over het doen en laten van student politieke wetenschappen Sebastiaan Vanhaeren, die een erasmusjaar in Freiburg, Duitsland doorbrengt. jeroen.bolle@gmail.com
Nu ik terug thuis ben besef ik pas hoe rap alles gegaan is. In het begin leek een jaar toch behoorlijk lang, maar eens de zomer aanbreekt is het voorbij voor je het weet. Het is nog wat vroeg om nu al nostalgisch te gaan doen maar het blijft in ieder geval wel een jaar om nooit meer te vergeten. Zo was het fijn om allemaal verschillende nationaliteiten te leren kennen en om ook eens een volledig andere studieomgeving te ervaren. Een extra taal bijleren is ook altijd aangenaam, maar dag in dag uit de Europese Droom beleven op school was echt een geschenk. Zeker als dat dan allemaal nog eens voor een stuk gesponserd werd.

Bij wijze van conclusie hieronder toch een overzicht van 7 levenslessen uit Freiburg:

1. Chinezen zijn vuil, maar dan ook écht vuil.
2. In het weekend gaan snowboarden is best nog leuk.
3. Het onderwijs in Gent is bijlange zo slecht nog niet.
4. Autobahn macht wirklich Spaß.
5. Duitsland wordt enorm onderschat als vakantieland.
6. De Sovjet-Unie leeft voort.
7. Vergeet nooit de wasverzachter.

Aangezien dit mijn laatste post is en het bij deze dus ook gedaan is, zou ik graag hebben dat iedereen, ook de stiekeme lezers, een laatste comment achterlieten.

Vaarwel Erasmusfans. U was een hoogst fijn publiek.

bas]]> leiderskamp volgt de ontnuchtering in Duitsland. Er resten mij hier nog slechts exact 2 weken en dan ben ik terug thuis. Het deed wel deugd om na een jaartje afwezigheid nog eens in het veld te slapen, een kampvuur te maken en gegiste suikers te eten als ontbijt. Maar voor ik terug definitief in het land der Duvels en Côte d'Or ben, zit ik wel nog even goed vast achter mijn bureau. Maandag moet ik een essay over Belgische politieke cultuur indienen en woensdag een boekbespreking van een klassiek werk van Almond en Coleman. Niet dat iemand die namen kent, maar het klinkt toch he. Mijn essay schiet wel veel beter op dan ik had gedacht en als hij nog op tijd klaar is, plaats ik hem hier ook online. De opdracht was om iets te doen rond politieke cultuur in België en ondanks alles kwam ik weer terecht bij één van de positieve kanten van ons land, corruptie. Het klinkt wat negatief maar corruptie is in mijn ogen een sterke aanwijzing dat er toch zoiets bestaat als een gemeenschappelijke Belgische politieke cultuur en dat Wallonië toch niet helemaal het buitenland is.

Donderdag vertrek ik voor de verandering ook nog eens naar Frankrijk, dit keer voor de trouw van mijn nicht Lisbeth. Zuid-Frankrijk is altijd leuk maar ik mag weeral eens een trein vroeger naar huis nemen om op tijd in de les te gaan zitten. Volgende week maandagavond heb ik mijn laatste les en die is zoals alles hier verplicht. Daarna volgt nog een mondeling examen maar die precieze datum moet ik nog regelen met de prof. Eens dat gedaan is, moet ik enkel nog mijn papierwinkel ingevuld te zien krijgen en dan is het huiswaarts. Die Ausfahrt staat voorlopig gepland op 26 juli, onder het deskundig begeleidend oog van Dhr. Monchen.

Het klassieke gezever over de kotgenoten laat ik achterwege. Iedereen die dit leest, weet al genoeg.

Groetjes,

Bas]]>
De voorbije 2 weken had ik Belgisch bezoek over de vloer. Eerst kwam Thijs langs, daarna was Louise hier een weekje. De afgelopen dagen zaten alvast goed gevuld en naast al het mountainbiken, zwemmen en klimmen, was er ook nog eens de EK-gekte. Duitsland heeft jammer genoeg de finale verloren, maar zo heel erg was dat nu ook niet. Anders had ik al helemaal geen oog dicht gedaan die nacht.

Voor de rest is alles nog steeds dik in orde hier. Het is ondertussen wel al zo goed als dagelijks meer dan 25°, iets wat je op een dakverdieping in de stad toch wel goed voelt. Ondanks het feit dat het schooljaar er ook voor mij bijna op zit, begint het werk nu ook wel te komen. Er is een presentatie weggevallen, maar in de plaats daarvan moet ik nog een paper schrijven. Ik heb ondertussen ook nog een mondeling examen te pakken en waarschijnlijk komt er daar zelfs nog ééntje bij.

Maar voor alle stress begint, vertrek ik eerst nog enkele dagen op leiderskamp. Volgende week een meer uitgebreid verslag, voorlopig al wat foto's die Thijs hier getrokken heeft.

Groetjes,

Bas]]> retard van deze post. Vorige weekend ben ik met mijn Amerikaanse vrienden via de Autobahn naar Brugge gegaan. Wij hadden speciaal een deftige wagen (BMW 3-serie) gevraagd, maar het verhuurbedrijf had die 'toevallig' niet meer staan die dag. Dat was dus duidelijk de keerzijde van het bedrijf aangezien hun prijzen echt wel laag waren in vergelijking met de concurrentie. Uiteindelijk waren we lang zo slecht niet af. Onze splinternieuwe Volkswagen Passat was ook een zeer aangename mobiel. De tocht zelf was dankzij wat Amerikaanse gewoonten ook een hele belevenis. Ieder half uur gingen de ruitjes open om een sigaret te roken en één van hun had een voorliefde om op 20 cm van het stuur te gaan zitten. Sturen met de knieën is inderdaad zeer handig. Eens thuis wachtte er ons een warm onthaal met vooral veel lekker eten dat je op kot toch niet direct terugvindt. Ik heb ondertussen ook mijn eerste ervaring als gids in Brugge achter de rug, duidelijk nog werk aan de winkel. Na weer een culinaire avond en een blitsbezoek van de Goeroe (links op de foto) die naar Burundi vertrok zijn we dan met een koffer vol Belgisch bier langs Brussel teruggekeerd naar Freiburg. Een andere Amerikaan die hier studeerde zit daar nu momenteel voor een stage bij een Servische lobbygroep. Hij heeft nog geen kot voor het moment dus slaapt hij daar in één van de bureau's, best wel hilarsch om te zien. Na een pitstop in Frankfurt was ik dan eindelijk tegen maandagmorgen 6u30 thuis, de auto was mooi op tijd binnen om 9u. Helaas wel een stuk minder proper.

Ondertussen is de EK-gekte hier ook al volop losgebarsten. Niet zozeer van de Duitsers (1 op de 2 auto's heeft wel een vlaggetje aan de ruit hangen), maar het zijn vooral de allochtone groepen die hier zwaar uit hun dak gaan. Zo sprongen alle Portugezen in het begin van de week op straat om daar dan urenlang te blijven zingen. Zelfs voorbijrijdende trams werden af en toe eens geblokkeerd. En na de spectaculaire Turkse overwinning van gisteren kon je tot diep in de nacht auto's horen rondracen en claxonneren. Bij de vorige Turkse overwinning was ik toevallig in de stad en het cliché was net zoals in Gent weer eens bevestigd: het Turkse wagenpark bestond hoofdzakelijk uit BMW cabrio's en wat oude Mercedessen met spoilers erop. Ik heb het ook nooit begrepen vanwaar iemand de drang voelt om andere mensen 's avonds te gaan lastig vallen door lawaai te gaan maken met de auto, maar elk zijn ding natuurlijk. Normaal gezien kijken we op kot naar de meeste matchen, maar voor Duitsland gaan we altijd op café gaan kijken. Duitsland is zelfs zodanig geregeld dat bij een gratis (!) scherm in openlucht alles hermetisch is afgesloten en je er enkel met een stempel in komt. Als de boel dan halfvol zit, laten ze niemand meer binnen voor de veiligheid. Als ze nu eens gewoon geen hekkens en security zouden zetten, dan was er ook geen reden om stempels te gaan zetten, maar goed. Hopelijk doen de Duitsers het vanavond iets beter, zoniet liggen ze eruit en dan is het pas komplett die Entäuschung.

Voor de rest alles nog steeds hetzelfde hier op kot. De Chinees is er nog, Naat windt zich constant op over alles en in het weekend gaan we klimmen. Woensdag krijg ik wel bezoek van Thijs, er staan alvast leuke activiteiten op het programma.

Van de trip naar België zijn er ook wat foto's, maar die moet ik nog zien te pakken te krijgen. Ik had zelf geen camera bij maar geen nood, ik zet ze wel nog online.

Tot slot rest mij niks meer te zeggen, buiten het feit dat wasverzachter echt een gouden ontdekking moet geweest zijn!

Groetjes,

bas]]>
Vandaag heb ik me, net zoals Bert, gerealiseerd dat het einde steeds dichter en dichter bij komt. Er resten me hier nu ongeveer nog een 50-tal dagen. Toen ik hier in oktober vorig jaar aankwam, leek alles nog zo veraf, maar nu komt het einde toch echt wel in zicht. De komende weken is er nog veel te doen dus het zal alleen maar sneller gaan. Sommige dingen hier ga ik wel missen, maar terugkeren heeft zo ook zijn voordelen. Geen 'aparte' kotgenoten meer, geen seminaries over de domste onderwerpen en geen statiegeld meer betalen op alles. Zo staat er hier op een blikje 25 cent statiegeld. Dus als je ergens 4 blikjes vindt, heb je al direct een euro gewonnen. Nogal een verschil met bij ons, waar iedereen de neiging heeft die dingen zo plat mogelijk te stampen.

Maar voor het hier definitief gedaan is, staat er hier nog heel wat gepland. Zo ga ik dit weekend met een huurauto over de Autobahn op biertour richting België met mijn Amerikaanse vrienden. Binnenkort komt er ook nog wat bezoek en dit weekend start het EK. Je ziet nu al veel mensen met kleine Duitse vlaggen aan hun auto rondrijden. Als Duitsland een beetje deftig speelt dan breekt hier ongetwijfeld die Hölle los!

In tussentijd breng ik toch ook wat tijd door met studeren, de komende maand heb ik immers 3 presentaties op het menu staan. Ik hou jullie op de hoogte, maar normaal moet alles wel vlot gaan.

Groetjes,

Bas

]]> studietrip geweest naar het Europees Parlement in Straatsburg. De treinen in Frankrijk staakten die dag, maar in tegenstelling tot in België was er schema vrijgegeven met welke treinen wel nog reden. Het was uiteindelijk allemaal nipt, maar ik ben toch mooi terug thuis geraakt. De favoriete bezigheid voor in het weekend is (cfr. vorige post) voor het moment wel rotsklimmen geworden. Hier in de buurt zijn echt ongelooflijk veel rotsen geschikt om te gaan klimmen. Deze week zijn we naar Waldkirch, een klein stadje hier 20 km verderop geweest. Iedereen heeft ondertussen al zijn eigen materiaal gekocht dus het klimmen gaat al een stuk sneller vooruit. Het toffe was ook dat je meer dan 1 touw nodig had om boven te geraken. Je moest je dus onderweg zekeren aan de berg zelf, wachten tot iedereen tot het eerste plateau geklommen was en dan terug voort. Eens boven was het uitzicht magnifiek, helaas had wel niemand van ons een fototoestel bij. De foto die ik de vorige keer heb gepost, is trouwens nog maar van onderaan de rots.

Op kot gaat alles nog steeds zijn gewone gang. Inderdaad, de Chinese wordt er niet echt properder op en mijn kotgenoten zijn nog altijd minstens 6 jaar ouder, maar al bij al valt het wel nog mee. Juist is het af en toe wel eens ambetant als de frigo weer vol rare Chinese groenten zit of als er een hele week lang een Chinese bruine bonenschotel (geen aanrader!) op het fornuis staat. Ook dat Chinees aan de telefoon kan 's morgens bij het ontbijt nogal hard aankomen. Met de andere 2 kotgenoten gaat alles nog prima, hoewel ik daar toch soms ook mijn vragen bij heb. De ene is zoals eerder gezegd 32, bijna klaar met haar studies en gaat nog dagelijks langs bij haar ouders voor warm eten enz. De andere is 26 en is 'waarschijnlijk in een jaar of 2-3' klaar met haar studies. Op zich moet ik mij uiteraard het leven van anderen niet aantrekken, maar het is soms toch wel straf om te zien hoe mensen aan die leeftijd zich nog zo kinderachtig kunnen gedragen. Op de één of andere manier komt het voor mij toch over alsof ze (willen) blijven steken in hun jeugd. Ik zie mezelf nu toch niet meer in hetzelfde kot hier in Duitsland wonen als ik de 30 voorbij ben.

Dit weekend was het trouwens even kort 'ruzie' op kot. Natalia (die van 26) was zaterdagavond uitgeweest tot een uur of 6 's morgens en was in niet geheel nuchtere toestand thuis gekomen met als gevolg dat Lora (die van 32) en ik wakker werden. Er zijn inderdaad leukere dingen dan dat, maar zo'n dingen horen er nu eenmaal bij op kot. Toen Lora en ik 's morgens dan wouden vertrekken om te gaan klimmen, is Natalia 3x opgestaan om te zeggen dat wij luid waren. We hadden met ze Americans hier op kot afgesproken om te gaan klimmen, dus het was inderdaad niet muisstil. Al bij al zijn we dan vrij vlug nog vertrokken voor weer een dag plezier im Schwarzwald en wij waren ons dan ook van geen kwaad bewust. Toen we thuiskwamen stond ons echter een slechtgehumeurde kotgenote op te wachten. Ze begon direct over hoe onbeleefd en grof wij 's morgens wel waren, want we wisten dat ze uitgeweest was tot 's morgens dus moesten we volgens haar redenering daarmee rekening houden en zo stil mogelijk zijn. Dat ze zelf alle dagen ongelooflijk luid is en ons die nacht zelf nog wakker gemaakt had, deed er volgens haar niet toe. Wij waren grof en dat kon volgens haar echt niet. Uiteindelijk is het allemaal wel nog goed gekomen die avond zelf, maar mijn kotgenote is echt enorm impulsief en temperamentvol, wat niet altijd even gemakkelijk is.

Bijkomend iets is ook dat ze beiden uit de Sovjetunie komen. Ze vertelden dat ze vroeger, hoewel ze een paar 1000 km uit elkaar leefden, beiden dezelfde jas en bedlakens hadden. Hun Sovjetverleden leidt er echter ook toe dat ze een heel andere opvatting over materieel bezit hebben, iets waar ik het al dikwijls met mijn Amerikaanse vrienden over gehad heb (die zitten ook met Sovjets op kot). Waar de meeste 'Westerse' mensen hun eigen boodschappen en voorraad in de frigo beschouwen als hun eigen bezit, iets waar alleen zij recht op hebben, zien Sovjets bezit niet zo persoonlijk. Zij maken er bv. dus echt niet van als ik zonder te vragen eten zou klaarmaken met hun ingrediënten, ze zouden juist hetzelfde doen. Zo is het wel al eens voorgekomen dat ik om 11uur 's avonds nog een heerlijk dessertje wou eten, maar dat dat toevallig al opgegeten was door een kotgenoot. In hun ogen is dat dus niet profiteren want zij delen ook direct alles wat zij zelf hebben. Het nadeel aan deze opvatting is wel dat ze zich zeer egoïstisch gedragen, ondanks de groepsmentaliteit. De 'Westerse' houding dat iedereen zijn eigen bezit heeft maar uit vriendelijkheid af en toe anderen voorlaat of voorstelt om samen te koken, staat hier dus in fel contrast mee. Het moet wel gezegd dat slechts 1 van mijn kotgenoten (Natalia) hier veel last van heeft. Als je bv. staat te wachten tot dat de Chinese eindelijk weer de badkamer vrijgeeft, dan kruipt ze zonder enige schaamte voor. Zelfde met samen eten maken, wie het eerst uit de pot neemt, krijgt meer, maar gelukkig eet ze niet veel. Denk nu wel niet dat samenleven met 2 ex-Sovjets en een Chinese ondraaglijk is, het zijn gewoon kleine 'culturele verschillen' zoals dat heet.

Integendeel, dit weekend ga ik met mijn 2 kotgenotes een weekendje naar Valencia, zomaar. Ryan Air vliegt vanuit Basel (Zwitserland) en dat is hier slechts een halfuurtje vandaan. Volgend weekend ga ik ook kort op biertour naar België met mijn Amerikaanse maten. We waren het al enige tijd van plan, maar na het zien van In Bruges willen ze nu zeker gaan. De hoofdreden blijft evenwel Duvel en Leffe.

Ik heb ook wat nieuwe foto's online gezet. Er is een album bij van het klimmen van zondag en onder 'Vanalles' zijn ook foto's terug te vinden van onze cocktails met droog ijs, die we hier gisteren op kot gemaakt hebben. Binnenkort probeer ik er nog wat meer online te krijgen, maar dat is niet zo eenvoudig als internet op kot nogaltijd afgesloten is.

Graag wou ik ook nog kort even melden dat mijn bachelorpaper goed onthaald is in Gent, en dat Ignace Crombé gaat scheiden. Ocharme Myriam. En voor dat stelletje Verzuurde Vlamingen dat zou denken dat ik hier zelfs niet ingeschreven ben, toch even een kort bewijsstuk. Mijn camera kan helaas wel niet zo goed scherpe foto's van dicht nemen.

Tot zover deze monsterpost. Meer nieuws begin volgende week, samen met de foto's uit Valencia.

Groetjes en succes met de blok voor die enkelingen die examens hebben,

Bas]]>

Binnenkort meer.]]>
Voor de rest gaat alles zijn gewone gang op kot. De Chinese voelt haar nog altijd aangevallen als we haar na 1,5 week vragen om eens de keuken te poetsen, Lora bakt nog steeds 3 taarten per week en iedere vrijdagavond zit onze keuken vol.

Deze week had ik wel het hoogst eerbare bezoek van Mr. Hap. Niels was hier 2 dagen te gast om zijn ingangsexamen (klarinet) af te leggen. De Musikhochschule in Freiburg is naar het schijnt een zeer goede muziekschool en hij zou hier dan ook graag volgend jaar op Erasmus komen en mijn kot overnemen. Na wat spannende momenten tijdens het ingangsexamen kreeg hij van de leraar te horen dat hij volgend jaar welkom is. Door zijn bezoek aan Freiburg kunnen nu 2 luie Italianen die slechts een CD ingestuurd hadden, niet meer komen. Leve Niels. Het deed wel nog eens deugd om een volledige dag West-Vlaams te praten. Bij wijze van culturele introductie zijn we ook naar het voetbal gaan kijken, met bijhorende worst en bier uiteraard. De match zelf was niet zo heel spannend en Freiburg heeft dan ook nog eens verloren van een veel lager geplaatste ploeg. Geen extreme Duitse vreugdestaferelen dus, daarvoor blijft het wachten tot het komende EK.

Het Zwarte Woud was al tof in de winter, maar ook in de zomer valt er hier van alles te beleven. Vorige week zondag heb ik echt een onvergetelijke tocht met de mountainbike gemaakt en gisteren zijn we (Lora, Kyle, Ryan en Eddie) met de wagen een berg hier niet ver vandaan opgereden om daar de bossen in te trekken. Na een halfuurtje wandelen kwamen we bij een paar zeer mooie rotsen, ideaal om te klimmen. Kyle en mijn kotgenote Lora hebben beiden wat klimgerief en zo hebben we ons de hele namiddag zwaar geamuseerd. Toevallig blijken Ryan en Eddie ook nog verzot te zijn op het naar beneden smijten van gigantische stenen, kortom de perfecte namiddag dus. Het enigste minpunt was wel dat het opeens is beginnen onweren als Eddie halverwege de rots zat. Uit veiligheid zijn we dan maar gestopt. Eens terug op kot hebben we dan maar wafels gebakken om van de doorweekte terugtocht te bekomen.

Ik heb wat nieuwe foto's online gezet, onder andere van een bezoek aan de zoo in Basel (Zwitserland) en van het klimmen. Na lang sukkelen is het eindelijk ook gelukt om de foto's van mijn gsm te krijgen. Je vindt ze zoals steeds terug bovenaan de pagina bij 'gallery'.

Om van al dat zware studeren hier te bekomen, is er voor de verandering ook nog eens een week vakantie. Niemand aan de unief weet eigenlijk goed waarom, maar officieel is het naar aanleiding van Pinksteren. Het is nu al zo lang een gebruik aan de unief hier dat het bijna onmogelijk is deze nog af te schaffen. Op zich is er niks mis met vakantie, maar het komt enigszins toch ongelegen omdat ik nu een week langer moet wachten om met sommige profs te spreken want er is (verrassing!) weer iets niet helemaal duidelijk met mijn lessenrooster.

Tenslotte kan ik ook nog meedelen dat ik voor het eerst in Deutschland selber een foto gezien heb van Adolf en de zijnen tijdens een expo in de centrale hal.

Ah en Jesse, Ting Tong is te bewonderen op deze foto, samen met Antoine, de Franse cellist. Ik probeer deze week nog een duidelijkere foto van haar te trekken, eentje met een hogere resolutie zodat je hem kan afdrukken en er een poster van maken.

Groetjes,

bas

]]>
Om even aan de sleur van al dat studeren te ontsnappen zijn we zondag gaan minigolfen. Het was een spannende partij met Ryan, Lora en een paar collega's van haar haar werk. Ik had weliswaar de eerste hole-in-one en dus recht op een taartje, maar ze waren te flauw om achteraf één te geven. Bij wijze van het redden van de eer heb ik uiteindelijk nog het spelletje gewonnen, maar een taartje ging ook wel leuk geweest zijn. De rest van de dag hebben we doorgebracht am Seepark, een park met een klein meertje in. Seepark hoort eigenlijk bij de StuSie (Studenten Siedlung), een heel domein vol met home's van de unief. Ook mijn Amerikaanse vrienden wonen in zo een 'studentendorp', maar dan aan de andere kant van de stad in de befaamde ecowijk Vauban. Er zijn in totaal ongeveer een 12.000 plaatsen in dergelijke home's van de unief omdat het in Freiburg allesbehalve evident is om een privékamer te vinden. De kamers zijn vrij ruim, het is goedkoop en er is zelfs een eigen café voor de bewoners van StuSie alleen. Om nieuwe studenten ook een kans te geven, mag iedereen er slechts 3 jaar wonen, anders blijft alles altijd bezet. Normaal wordt de Erasmusstudenten hier ook een onderdak aangeboden, maar ik was om de één of andere reden totaal niet op de hoogte hiervan en was dus ruimschoots te laat om mijn aanvraag in te dienen. Vandaar dat ik nu ook in mijn huidig kot zit, iets wat achteraf bekeken misschien zelfs wel nog beter is dan de StuSie.

Dinsdag was mijn zwartharige kotgenote Lora jarig. Om haar gezegende leeftijd van, jawel, 32 te vieren zijn we naar een café even buiten de stad geweest. Er waren een boel vriendinnen van Lora mee en ook Antoine, onze Franse onderbuur was van de partij. Na de Duitse (en hilarische) versie van Happy Birthday (Zum Geburtstag viel Glück) te hebben gezongen, werd iedereen de dansvloer opgejaagd. De muziek was eigenlijk echt nog goed, maar Antoine zat er wat door en had door de alcohol last van affectie-aanvallen. Toen hij dan ook begon om me heel de tijd vast te pakken en omhoog te steken, was de pret er een beetje af. Uiteindelijk zijn we dan met de Turkse Taxi veilig en wel thuisgekomen.

Gisteren was er voor de verandering hier ook een klein feestje in de keuken. Veel mensen zijn allemaal eens langsgekomen en Ting Tong was zelfs een beetje dronken. Op het eind van de avond waren we met een paar op de wereldkaart aan het aanduiden van waar we precies kwamen, en Ting Tong kwam uit het niets om Lora haar schouders hangen. Het is eens iets anders dan die zwarte haren in de lavabo.

Ik heb ondertussen ook al behoorlijk wat foto's genomen, maar mijn computer valt iedere keer uit als ik mijn gsm aanschakel. De komende dagen probeer ik het op te lossen.

Liebe Grüße,

Der Basti]]>
Ondanks de bachelorpaper was de Vorlesungsfreie Zeit zeer plezant. Het logement bij Dhr. Monchen, een bezoek aan PlopsaCoo, het weerzien van de 'klasgenoten', foerieren op scoutsweekend en zelfs een volle week Zuid-Frankrijk. Bij wijze van afsluiter ben ik donderdag ook nog eens gaan duiken. Het water (8°) mocht misschien wel ietsje warmer zijn, het heeft toch deugd gedaan.

Toen ik maandag op de trein zat van Rijsel naar Straatsburg was het voor de verandering ook weer eens drugscontrole, dat brengt de teller ondertussen al op 3. Eerst bij mijn allereerste trip naar Freiburg om een kot te zoeken gecontroleerd op een parking langs de snelweg in Luxemburg, dan de befaamde controle in februari aan de Frans-Duitse grens en nu al midden op de TGV. Als bij wonder werd ik deze keer evenwel niet gecontroleerd. Ik had een hemd aan en was bezig met mijn laptop, misschien zag ik er deze keer niet stoer genoeg uit.

Voor de rest zien de plannen voor het 2e semester er hier veelbelovend uit. Onze reis naar Valencia is al geboekt en er zijn plannen om nog eens naar Berlijn of Hamburg te gaan. Nu zondag staat ook minigolf op het menu en woensdag gaan we normaal gezien barbecueën voor Lora haar verjaardag. Volgend weekend gaan we misschien ook eens met karts fahren, maar dat is nog niet zo zeker. Gisteren ben ik trouwens ook voor het eerst in 4 jaar nog eens frisbee gaan spelen. Iedere woensdag spelen ze hier wat verder in de straat op terreinen van de universiteit. Samen met de Amerikanen gaan we nu proberen om daar een vaste afspraak van te maken.

Op kot zit de sfeer er ook nog steeds in. Er is een nieuwe Chinese, Yuhije of zoiets, maar voor het gemak mogen we haar ook Tingting noemen. In het begin zeiden we altijd Tingtong (cfr. Little Britain) maar helaas kent ze die serie ook. In ieder geval is ze stukken aangenamer dan de vorige Chinees. Ze belt niet de hele tijd, komt ook eens uit haar kamer en ze kookt soms zelfs voor ons. Om de één of andere reden maakt ze wel altijd heel de badkamer gigantisch nat, maar dat is bijzaak.

Tot zover een update van het gebeuren hier in Duitsland. Eind van de week meer!

Groetjes,

bas]]>
de afgelopen tijd is het helaas wat kalm geweest op deze blog. Dit komt doordat het nogsteeds Vorlesungsfreie Zeit is in Freiburg. De trouwe lezer weet alvast dat de lessen pas eind van de maand terug beginnen en dat dit mij eigenlijk goed uitkomt met mijn bachelorpaper voor Gent.

In een poging om het hier toch niet té stil te maken, heb ik wat extra foto's online gezet. Er is wat beeldmateriaal van mijn korte trip naar Zwitserland te vinden, alsook wat foto's van een carnavalsoptocht in Weil am Rhein, een stadje dicht tegen de Zwitserse grens.

Het plan was oorspronkelijk om Zwitserland enkele dagen intensief te gaan snowboarden ter afwisseling van mijn bachelorpaper en mijn kotgenote haar stage. Helaas was dit buiten een vriend van Lora gerekend. Het was via hem dat we een hutje konden huren, zogezegd op 'hoogstens een halfuur van de piste'. Dat halfuur bleek algauw anderhalfuur en het was dan nog eens zeer moeilijk bereikbaar. Na 2x (1 keer verkeerd) 400 hoogtemeters in de diepsneeuw gewandeld te hebben, bereikten we eindelijk de ijskoude hut. Op zich is er niets mis met een beetje avontuur, maar na 2 dagen gewandel en miserie met de hut hadden we slechts 1 afdaling kunnen doen. De liften waren gesloten wegens teveel wind. Daarbij kwam nog eens dat Lora haar vriend, die ze stiekem eigenlijk maar half kende, nog iemand had uitgenodigd. Op zich uiteraard geen probleem, ware het niet dat het om Der Michael ging. Over hem valt echt letterlijk een heel boek te schrijven, maar de volgende 5 woorden vatten alles samen: wereldvreemd, lijfgeur, 40+, ein Schwabe(=plattelands Duitser) en overgierig. Om een lang verhaal kort te maken: Lora en ik zijn uiteindelijk een dag vroeger dan gepland teruggekeerd, het werd ons teveel. Jammer, maar helaas.

Alle foto's zijn zoals gewoonlijk te vinden in de gallery, rechtsbovenaan de pagina.

Groetjes,

bas]]>

Meer foto's volgen.]]>
Er rest mij enkel nog te vertellen dat mijn verblijf in belgenland wel wat afhankelijk is van hoe goed het allemaal opschiet. In ieder geval keer ik midden april wel terug naar Freiburg omdat het 2e semester daar dan van start gaat. Voor de goede verstaander: als het wat later begint, duurt het ook langer. Als alles goed gaat zit ik dus nog mooi tot eind juli in de les.

Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat ik tussendoor wel nog eens op en af ga om te gaan snowboarden in der Schweiz. Foto's volgen ongetwijfeld nog.

Groetjes,

bas
]]> Vanaf eind volgende week begint echter wel de Vorlesungsfreie Zeit en vanaf dan werk ik fulltime aan mijn bachelorpaper. Zoals eerder gezegd keer ik daarvoor 3 à 4 weken terug naar België aangezien de bibliotheek voor Politikwissenschaft hier een stuk kleiner is dan in Gent.

Voor de rest gaat alles hier uiteraard nog zeer goed. Deze week stonden er zelfgemaakte pizza's op het menu, Louise kwam op bezoek en zondag zijn we voor de verandering gaan snowboarden. De sneeuw viel heel goed mee en de zon straalde de ganse dag. Op het terras boven de skilift zat de sfeer er ook zeer goed in dankzij wat lokale muziek. De grootste hit, "Ich hab` ne Zwiebel auf dem Kopf, ich bin ein Döner", kan je hier ook eens beluisteren.
Op kot is alles ook nog steeds zeer rustig aangezien Xiang nog braaf in China zit. Het zal overigens nog eventjes duren tegen dat ik zijn warme lach terug zal zien, ik zal al vertrokken zijn als hij terug thuis komt. Gelukkig is hij even sympathiek over internet.

Gisteren was het hier ook de befaamde Rosenmontag. De hele binnenstad was afgezet voor een mix van praalwagens, schlagermuziek en folklore. Mijn fototoestel deed die dag helaas wat raar dus foto's zijn niet voor handen. De zaterdag heb ik er wel nog een paar getrokken van de lokale carnavalsklederdracht, een soort lapjespak met allemaal verschillende kleuren.

Zoals je ook kan zien is de site wat veranderd. De Goeroe heeft eindelijk de tijd gevonden om alles wat uit te breiden. Het is nog niet helemaal af, dus vergeef hem de ontbrekende details. Ik heb alle foto's die tot nu toe online stonden erop gezet, alsook 3 nieuwe albums.

Veel kijkplezier en de groeten,

bas ]]> zum Thermalbad geweest. Hier in de buurt zijn wat restanten van warmwaterbronnen en daar hebben ze nu een soort kuuroord rond gebouwd. Aan modderbaden en consorten hebben we ons wel niet gewaagd, de talrijke buitenzwembaden volstonden. Op het einde begon er ook nog een sessie Aquagym op compleet foute muziek. Beslist een aanrader voor moest je ooit in de buurt zijn.

Zondag was het dan eindelijk zover: "Snowboarden in der Schweiz". 's Morgens ben ik hier met Lora vertrokken voor een dagje sneeuwpret op de Engelberg. Het was zeer mooi weer maar helaas lag de sneeuw er niet super bij. Ondanks de wind was het wel nog een leuke ervaring. Zwitsers Duits is echt nog erger dan mijn variant van het Duits en we zaten in de gondellift met wat leuk gezelschap van een groepje Chinezen zonder skikleren. Ze gingen ondanks het stralende weer volledig ingepakt naar boven om wat foto's te gaan nemen van het uitzicht.

Naast al de ontspanning gaan de studies uiteraard nog gewoon door. Deze week was de VN-les zoals gewoonlijk weer dolle pret. Er stond terug een rollenspel op het programma, deze keer was het aan ons om te proberen de Veiligheidsraad te hervormen. Ik zat in de groep met landen die in de Veiligheidsraad wouden komen en moest dus de 2 andere groepen (de huidige permanente leden + alle andere landen) er van zien te overtuigen om ons toe te laten. Er was duidelijk wat verdeeldheid op te merken in de andere groepen en daar hebben we dan ook handig op ingespeeld. Wij waren de enige groep die zelf een volledig hervormingsplan had opgesteld, gedoopt UNFUSEP: United Nations Future Security Programme. De andere groepen hadden geen verhaal tegen onze voorstellen zodat de discussie uiteindelijk eindigde in een rondje eigenbelang veiligstellen. Maar ook dat ging niet alle landen even goed af. Meer bepaald de Verenigde Staten kregen er zwaar vanlangs wegens een vertegenwoordigster die sommige feiten selectief vergat. Toen het er bijna persoonlijk aan toe ging, was de tijd helaas op. In een rollenspel is het sowieso wel gemakkelijker dan in het echt, maar toch, UNFUSEP had gescoord.

Voor de rest alles nog steeds meer dan in orde op kot. De Chinees is weer voor 3 weken richting China, deze keer om Chinees Nieuwjaar te gaan vieren. Met het zoeken van een job heeft hij nog steeds weinig succes, maar vlak voor hij vertrok was hij nog zo gul om mij een T-shirt te schenken met wat Chinese tekens op. Volgens hem staat er Crouching Tiger, Hidden Dragon, ik ben benieuwd of de Chinezen in de Sprachkurs dat kunnen bevestigen.

Met de duiven gaat het voorlopig ook nog veel te goed. We hebben uiteindelijk afgezien van ons vergiftigingsplan omdat er anders dan een boel dode duiven in onze dakgoot of beneden op straat gaan liggen. We denken voorlopig hard na over andere opties om ze hier weg te krijgen, maar niemand op kot heeft alvast handboog liggen.

Wat betreft de foto's beginnen er ook vorderingen te komen. In Zwitserland heb ik er weer wat genomen en de Goeroe staat op het punt de website aan te passen. Nog heel eventjes geduld dus.

Dan rest er mij enkel nog wat droevig nieuws te melden. Vorige week maandag is Frigo, één van de katten van Dhr. Reynaert heengegaan. Er ligt een rouwregister ter beschikking in de Driekoningenweg 58, 8310 Sint-Kruis.

Deze keer helaas een afscheid in mineur.

Groetjes,

bas]]>
Deze week is er overigens niet te veel speciaals gebeurd. We hebben eens Indisch gekookt op kot, een groepje Hare Krishna's liet zich eens volledig gaan aan een tramhalte en we zijn naar de moeder aller winkels geweest: Kaufland. Het is moeilijk uit te leggen aan zij die er nog nooit geweest zijn, maar Kaufland is echt een ervaring apart.

Ik mag dan wel geen echte examens hebben hier, uiteraard gingen de lessen wel terug door. De voorbije 2 weken hebben we voor Soziologische Ansätze in den Theorien internationaler Beziehungen wat extra les gehad aangezien we nog wat in te halen hadden. Ondertussen is het echt mijn favoriete vak geworden, zodanig zelfs dat ik soms iets te enthousiast mee doe. Vorige week vroeg de prof iets van wat nu juist vanuit een bepaald theoretisch perspectief het verschil was tussen de Japanse en de Duitse wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Ik zag het verschil niet direct en voor ik het wist had ik al geantwoord dat het enige verschil het aantal Wereldoorlogen was. Achteraf bekeken misschien een beetje 'not done' in Deutschland selber, maar de prof kon er gelukkig nog om lachen. "Punkt für Sie" was zijn antwoord.

Gisteren had ik dan ook voor dit vak mijn 2e Referat. Deze keer ging het over de rol van sociologische identiteit in de theorie van internationale betrekkingen, meer bepaald hoe 'identiteit' juist ontstaat en wat dat dan concreet kan zijn. Op aanraden van de prof heb ik het wat concreter proberen te maken aan de hand van de zogenaamde 'Europese identiteit'. Speciaal voor de liefhebbers heb ik mijn Gliederung (handleiding) en Powerpoint online gezet. Mijn grappig Duits moet je er helaas zelf bij verzinnen.

Voor de rest is het op kot nog altijd maar bizar met de Chinees. Hij kampeert nog steeds in zijn kamer, maar telkens als hij dan even zijn hol verlaat om wat thee te gaan bijtanken, verspreidt zich een zeer indringende geur uit zijn kamer. We hebben hem dan subtiel proberen te vertellen dat hij misschien af en toe eens een venster moet open zetten, kwestie dat het een beetje kan verluchten in zijn kamer. Nu probeert hij al wat, maar wel op de foute manier: hij zet het venster in de keuken open zodat het kan tochten, maar wel niet zijn eigen venster. Resultaat: nu ruikt de gang soms nog meer naar hem dan voordien. We gaan moeten blijven pushen totdat die ruit opengaat.
Met het zoeken van een job ziet het er ook minder goed uit. Hij had zogezegd een akkoord met een firma, maar die doen nu wat moeilijk met het opsturen van een contract. Ik heb zelfs al eens moeten bellen om onder een andere naam (ik was zogezegd ook Chinees) om te vragen of de job nog vrij was. Blijkt dat ze in gesprek zijn met anderen, waaronder hij ook, maar dat er ook technische vereisten zijn qua machinebouw. Geen idee waarom Xiang zich dan zo druk maakt dat hij de job niet krijgt, aangezien hij enkel een diploma Volkswirschaftslehre (economie) heeft.
Vorige week hebben we wel voor het eerst in 3 maanden eens met hem samen aan tafel gegeten, anders gaat hij altijd alleen achter zijn bureau zitten. In het begin was het eigenlijk echt nog tof, het was een leuk en gevarieerd gesprek. Maar na 5 minuten stak hij weer een monoloog af over geld en Putin, de 2 belangrijkste zaken ter wereld. Ik had nog mijn presentatie te maken dus kon gelukkig nog op tijd vluchten.

Afgelopen weekend was er ook weer een feestje bij de Amerikanen op kot met als toepasselijk thema “Blau oder Nackt”. Ik wist zoals altijd weer van niks maar heb gelukkig wel al mijn kleren mogen aanhouden. Het feestje zelf was echt fijn en het was ook plezant om weer constant 3 talen door mekaar te babbelen. Ik heb voor het eerst ook iets gemerkt van de zogezegde ”Elite Uni”. Toen ik zei dat ik Politikwissenschaft studeerde, keek iemand me met grote ogen aan want 2 vrienden van haar hadden ook geprobeerd binnen te geraken (hier zijn er nog zo goed als overal ingangsexamens) en dat was hun niet gelukt, hoewel ze met zeer hoge punten hun middelbaar afgemaakt hadden. Helaas heb ik haar moeten ontgoochelen door te zeggen dat ik mijn Erasmus zo goed als volledig te kiezen had en eigenlijk de enigste was die naar Freiburg wou gaan.

Voor de rest staat vanaf nu mijn bachelorpaper op het menu, maar deze week gaan we op kot eerst nog eens sushi eten en duivenvergif maken. Er zitten namelijk ambetante duiven vlak onder ons dak en die maken 's nachts iets teveel lawaai. Duivenvergif is voor zover we weten niet vrij te koop in de winkel, maar aangezien Lora op dit moment stage doet in een labo, gaan we zelfs iets fabriceren. Ik probeer voor wat beeldmateriaal te zorgen.

Op dit moment ben ik wel wat aan de zieke kant, mijn kotgenote is voor de 3e keer deze winter ziek geworden en ik heb er deze keer helaas ook wat van. Met pijn in het hart heb ik dan ook een les moeten overslaan deze morgen, ik ben er nog altijd treurig om.

Meer nieuws begin volgende week.

Groetjes,

bas
]]> Queen was ook zeer verheugd me nog eens te zien. Ik heb op korte tijd ook geprobeerd zo veel mogelijk huisbezoeken te doen, mijn oprechte excuses voor als ik bij sommige mensen niet geraakt ben. Het hoogtepunt van mijn kort verblijf in België was ongetwijfeld wel het etentje op oudejaarsavond. Het was zelfs zodanig heftig dat er buiten eten die avond niks meer gebeurd is. Volgend jaar duidelijk minder hapjes.

Donderdagmorgen ben ik dan teruggekeerd richting Duitsland om mijn semester voort te zetten. Deze keer ben ik over Frankrijk gereisd met de trein en had ik ook wel iets meer geslapen dan de vorige keer. Mijn rugzak was dit maal wel opvallend zwaar doordat ik voor de Amerikanen wat Duvels heb meegenomen. De tickets in 2e klasse waren trouwens ook uitverkocht, waardoor ik voor dezelfde prijs met mijn benen gestrekt in 1ste klasse zat. De TGV kan nog verbazend aangenaam zijn. Eens terug hier op kot was er een zeer warm onthaal, mijn kotgenoten zijn allebei ziek geweest de voorbije 2 weken. Ik had voor hen ook wat echte Belgische chocolade meegenomen, die is ondertussen al volledig omgesmolten tot chocomelk.
Voor de rest blijf ik hier nu tot ergens in februari, dan kom ik voor wat langer terug naar België. Van midden februari tot 22 april is het hier namelijk vorlesungsfreie Zeit. Dat zijn dus een kleine 2 maanden die Duitse studenten hebben om hun papers te schrijven aangezien ze daar anders te weinig tijd voor hebben met alle Seminars etc. Ik moet dan wel geen Duitse papers schrijven dit semester, tegen 30 april moet ik wel nog mijn bachelorpaper indienen in Gent. De vakbibliotheek in Freiburg is nogal aan de kleine kant in vergelijking met die van Gent en voor mijn paper heb ik toch net iets meer bronnen nodig. Dit jaar is mijn kot in België wel doorverhuurd, maar Dhr. Monchen was al direct zo galant om mij onderdak aan te bieden.

Nu ik terug ben is het wel direct arbeiten geblazen. Op 15 januari heb ik mijn 2e Referat, dit keer over de rol van sociologische identiteit in de theorie van internationale betrekkingen voor moest het iemand interesseren. Aan de andere Seminars heb ik ook nog wat werk, maar dat is denk ik toch nog net iets minder dan iedereen die thuis examens zit te maken.

Mijn kotgenoten wisten ook te vertellen dat onze huis-Chinees zo goed als zeker werk gevonden heeft. Hij was wel nog niet zo tevreden over het loon, maar volgens hen zal hij de job wel aannemen. Nu is het enkel nog wachten totdat zijn contract met de post toekomt en dan verhuist hij. Dan komt er wel een nieuwe bewoner bij, zijn kamer opkopen zou bij nader inzien wel iets duurder uitkomen dan we eerst hadden gedacht.

Zo, dat was zowat mijn Erasmuspauze in het kort. Volgende week is het terug gewoon les, maar in het weekend ga ik wel weer snowboarden. Afhankelijk van de sneeuwkwaliteit wordt het de Feldberg hier im Schwarzwald of de Engelberg in Zwitserland.

De rest van het Duitse avontuur volgt later.

Groetjes,

bas]]>
zoals je hebt kunnen zien ben ik vorig weekend gaan snowboarden op de Feldberg. Er lag heerlijk veel sneeuw bij -10° C maar het waaide wel enorm. Het waren dus niet de beste omstandigheden om te snowboarden, maar het was toch een zeer plezante ervaring. De rest van de week was eerder op het gemak. Door omstandigheden vielen 2 lessen weg en 1 les is ook nu al afgelopen. Op kot was het zoals altijd wel weer dikke pret met de Chinees. Deze week kwam hij zagen achter een trouwliedje dat hij niet vond op internet en heeft hij mij ook de website van de eerste Chinese pornoactrice getoond. Niet dat ik daar op zat te wachten maar hij was weer zo opdringerig dus was er helaas geen ontsnappen aan.

De komende 2 weken ben ik niet meer in Duitsland dus zal ik ook niks meer schrijven aangezien mijn blog gaat over wat ik in Freiburg beleef, niet mijn volledig privéleven. Voor het moment ben ik bij familie in Bordeaux en donderdag keer ik voor korte tijd terug naar België. Daar blijf ik dan een weekje om wat korte bezoekjes af te leggen en deftig nieuwjaar te vieren.

Alvast een prettig eindejaar, begin januari gaat het verhaal voort.

Groetjes,

bas
]]> ]]> Autobahn afgesloten dus. Gelukkig hadden we heel wat muziek mee, maar 5 uur in een klein autootje zitten is toch niet zo heel aangenaam. Toen we dan eindelijk in Stuttgart aankwamen zijn we dan maar van eerste keer naar het Mercedesmuseum geweest. Het museum is nog maar enkele jaren geleden vernieuwd en dat was duidelijk te merken. Gespreid over 8 verdiepingen is heel de geschiedenis van het automerk terug te vinden. Er zijn ook nog opvallend veel originele auto's bewaard gebleven. Ook was er een afdeling met allemaal auto's die ooit toebehoorden aan bekende mensen. Zo stond er naast een Pausmobiel, een jeep uit Jurassic Park, wat nazi-auto's en de cabrio van Prinses Diana ook een S-klasse die vroeger eigendom was van Arnold 'Ze Governator' Schwarzenegger.

Na het museum zijn we dan naar Lora haar broer gereden. Hij woont aan de rand van de stad samen met zijn vrouw en daar konden we overnachten. 's Avonds heeft zijn vrouw dan ook Columbiaans voor ons gekookt. Op het menu stond een groentesoep die zelf aan te vullen was met verschillende ingrediënten die op de tafel stonden. Zo was er onder andere de keuze uit wat pikante kip, gebakken bananenkoekjes en een hele reeks tropische kruiden. Persoonlijk heb ik me volledig laten gaan met de bananenkoekjes en de kruiden, die waren het lekkerst van al.
Na het eten zijn we dan de stad ingetrokken. Stuttgart is bekend voor zijn gigantische kerstmarkt ieder jaar en die zijn we dan maar eens gaan verkennen. Veel bijzonders was er eigenlijk niet, behalve dan dat praktisch de hele stad 1 kerstmarkt is. Maar toch was er nog plaats voor nog een andere kerstmarkt, een Finse, compleet met hutten, lokale drankjes en versgerookte zalm. Na een paar tassen van de Finse variant van Glühwein zijn we dan nog wat cafés gaan verkennen. Helaas vertrok de laatste Straßenbahn al om 0u30 dus konden we niet zo lang blijven.

's Morgens werden we dan getrakteerd op een Columbiaans ontbijt. Ik heb denk ik nog nooit zo'n lekker omelet gegeten dat ik het deze week ook eens ga proberen. Ik heb het recept meekregen maar koester wel geen illusies omtrent de smaak. Als het er een beetje op gelijkt zal ik al zeer tevreden zijn.
Zondagmiddag zijn we dan Esslingen, een klein stadje naast Stuttgart, gaan bezoeken. Esslingen is één van de weinige steden die tijdens de Tweede Wereldoorlog die zo goed als gespaard gebleven is van bombardementen (Stuttgart was dankzij de Mercedesfabrieken volledig met de grond gelijk gemaakt). Esslingen is ook zeer bekend voor zijn jaarlijkse Middeleeuwse kerstmarkt. Alle kraampjeshouders zijn verkleed en er is op verschillende plaatsen wat Middeleeuws theater te zien. Ook al het eten is in traditionele stijl. Zo hangt er om de 100 meter, net zoals bij de Asterix en Obelix, een zwijn met een appel in de mond aan het spit te braden. Lora heeft er wat foto's van getrokken.

Voor de rest wordt het alleen maar leuker en leuker op kot. Vorige week hebben we eens met Antoine, onze Franse onderbuur, gekookt en met de Chinees in huis is er iedere dag wel iets te beleven. Toen we laatst gingen zwemmen was er ook aquagym voor volslanke dames. Ze staan dan met ongeveer 20 in het klein badje wat oefeningen te doen op zeer luide muziek. En als bij toeval werd er die avond bijna constant Milk Inc gespeeld. Het was fijn om nog eens iets positiefs uit België te horen. Ik mag het nog iedere dag uitleggen aan de unief hoe het komt dat we nog geen regering hebben. Via de online-krant kan ik alles nog goed volgen en het ziet er niet bepaald proper uit. De vlaggenzwaaiers hebben ondertussen ook Duitsland bereikt en daardoor word ik steeds gevraagd aan welke kant ik sta. Als ik dan zeg dat ik uit het Vlaamse deel afkomstig ben, mag ik altijd uitleggen waarom ik zogezegd van Wallonië af wil. De columns uit De Morgen zijn hier helaas minder bekend.

Dit weekend ga ik eindelijk eens gaan snowboarden maar ondertussen heb ik stiekem toch ook wat schoolwerk.

De rest van de foto's vind je hier terug.

Groetjes,

bas]]> Blockseminar voor Ontwikkelingspolitiek. Op één namiddag behandelen we dan meerdere onderwerpen die normaal gespreid worden over verschillende weken, koffie, thee en koekjes inclusief. Dat heeft dus als voordeel dat de les voor dit vak sneller gedaan is. In praktijk komt het er op neer dat ik na nieuwjaar de vrijdag geen les meer heb. Een extra dag om hard te studeren dus. Eén van de thema's van deze week was het schuldenprobleem van ontwikkelingslanden. Tijdens de Referat van 2 medestudenten werd er een soort rollenspel ingelast. Per 2-3 mensen kregen we een land of NGO om te vertegenwoordigen. Na 10 minuten voorbereiding vond er dan een miniconferentie plaats waar elk zijn standpunt zo goed mogelijk moest zien te verdedigen. Ik werd samen met nog een Duitse student één of ander NGO toegewezen die zich bezighield met heel de schuldenproblematiek in Mali. 10 minuten waren eigenlijk te weinig om onze standpunten goed uit te werken dus het zag er naar uit dat wij niet te hard gingen scoren op de miniconferentie. Toen we ons er al hadden bij neergelegd dat we eigenlijk maar een paar argumenten hadden, kwam de prof met zijn groepje binnen. Zij hadden een andere NGO en toevallig een NGO waar de prof een T-shirt van had liggen in zijn bureau (thuis smijt zijn vrouw zulke T-shirts weg). Met nog een halve minuut te gaan, besloten we om de krachten te bundelen en kwam de prof af met de slogan “Schulden streichen, nicht nur für die Reichen”. Al scanderend zijn we dan in treintje naar de miniconferentie getrokken, de prof met het T-shirt boven zijn kostuum voorop. Het debat zelf was ook nog tof, de prof liet zich volledig gaan als andersglobalist en onderbrak de anderen voortdurend met al zijn verschillende slogans.

Sinds vrijdag is Lora ook officieel klaar met haar studies en dat moest uiteraard gevierd worden. Zoals gewoonlijk zat onze minuscule keuken weer overvol en stond de tafel weer vol taart. Het was een calorierijke avond. Voor de rest was het een kalm weekend met hier en daar weer een paar stoten van onze huis-Chinees. Ik heb het wat bijgehouden en de lijst is stilaan te lang om nog te posten. In het kort komt het er op neer dat hij het gewoon moeilijk heeft met samenleven met andere mensen. Het woord geduld is hem onbekend en in sociaal contact is hij nogal zéér opdringerig. Hij heeft ook geprobeerd iedereen in te schakelen in een poging om de afgesloten tv-kabel terug aan de praat te krijgen. Ik was 's avonds wat aan het studeren en hij kwam doodleuk vragen of hij mijn bureaulamp niet mocht gebruiken, zo zag hij meer bij het prutsen aan de kabel.
Sinds gisteren heeft hij ook eens bezoek. Een meisje dat hij kent via een Chinese firma blijft hier een paar dagen logeren, maar dat was natuurlijk niet zo evident. Maandag al vroeg hij bij wijze van 'grap' of het geen probleem was dat hij dan tijdelijk in mijn kamer sliep. Ik ben er maar niet op ingegaan, maar eergisteren stelde hij dan heel serieus de vraag opnieuw. Ik heb hem vriendelijk uitgelegd dat ik dat eigenlijk niet zo goed zag zitten. Ondertussen is zijn Chinese vriendin aangekomen en hebben ze reeds de eerste nacht in dezelfde kamer doorgebracht. Ze zagen er beide nog treffelijk uit 's morgens dus ik denk dat de shock nogal meeviel.

Maandagmorgen was er ook zoals altijd weer Die Vereinten Nationen - Strukturelle, institutionelle und normative Herausforderungen im 21. Jahrhundert. Deze week ging het over de problemen rond het optreden van de VN in Oost-Congo en Rwanda midden jaren '90. Normaal gezien ben ik niet zo heel actief de maandagmorgen, maar toen wat Afrikaanse landkaarten bovenkwamen en na de stelling dat er slechts 8 (in plaats van 10) Belgische para's zijn omgekomen, begon het te jeuken. Naar aloude Belgische traditie heb ik dan mijn best gedaan om onze Centraal-Afrikaanse expertise ten volle te laten gelden. Wat later was er ook een discussie omtrent de theoretische gronden waarom staten soms wel en soms niet aan een VN-vredesmissie deelnemen. Mijn buur was toevallig ook redelijk goed onderlegd in Centraal-Afrikaanse problemen en met z'n tweeën hebben we ons zwaar geamuseerd als voorstanders van het neo-realisme, de stroming die zegt dat staten eigenlijk vooral uit zijn op machtsevenwicht en eigen belang. Dit leidde uiteraard tot een onvermijdelijke clash met de aanwezige extreem-linkse wereldverbeteraars. Het was een leuke discussie met helaas iets te veel pijnlijke feiten waar de extreem-linkse hoek geen verklaring voor had.

Gisterenavond ben ik ook met mijn Amerikaanse vrienden de kerstmarkt gaan verkennen. Veel verschil met de kerstmarkt in Brugge was er niet, behalve dan dat ze hier uiteraard ook worst en dergelijke verkopen. Er was zelfs een kraampje met huishoudproducten. Langer dan 10 minuten heeft ons bezoek echter niet geduurd aangezien het opeens heel hard begon te regenen. We zijn dan maar wat lokaal bier gaan proberen in de huisbrouwerij waar Natalia werkt.

Dit weekend ga ik dus zoals eerder gezegd naar Stuttgart en Esslingen. Ik probeer een verslag (mét foto's) begin volgende week online te krijgen.

In afwachting heb je hier alvast weer wat te doen.

Groetjes,

bas]]> 'Are you pro or contra abortion?') werd ik er subtiel op gewezen dat de juiste termen eigenlijk pro-choice en pro-life zijn. Daarnaast zijn er ook nog plannen gemaakt voor een city-trip richting Amsterdam om de lokale cultuur te gaan opsnuiven en om Eddie zijn Nederlands wat te laten oefenen.

Zondagavond was er ook het onvermijdelijke, de terugkomst van onze huis-Chinees. De voorbije 5 weken was het hier op kot zeer rustig en aangenaam leven zonder onze opdringerige huisgenoot. Nu, zo erg is kon het ook niet zijn met hem erbij dachten we, hij zit namelijk meestal alleen in zijn kamer. Helaas hadden we ons vergist. Hij was nog geen 5 minuten thuis en had alweer zijn favoriete onderhemdje met bijhorende pyjamabroek aan. De kilo's zijn er duidelijk goed aan blijven plakken in China, zo zal hij zijn Schwarzeneggerdroom niet bereiken vrees ik. De eerste schok was nauwelijks verteerd of hij liet zich al volledig gaan. Haar wassen, nagels vijlen op de keukentafel of naar Lora haar decolleté wijzen omdat ze volgens hem een huidinfectie heeft. Gelukkig is hij nu weer tot zondag weg. Daarna is het afwachten hoe lang hij hier nog blijft.

Ondertussen is het hier ook al ferm afgekoeld, alleen ligt er voorlopig nog geen sneeuw. Zondag ben ik ook eens een stukje verder langs de rivier gaan lopen. Na een kilometer of 2 kwam ik langs het voetbalstadion en Freiburg speelde toen juist. Ik ben dan nog een eindje doorgelopen maar om het kwartier kon ik toch nog een heel stadion horen brullen. De match tegen München 1860 bleek op 2 – 2 geëindigd te zijn. Toen ik even later dan terug richting mijn kot liep, kwamen alle fans jammergenoeg juist uit het stadion en was mijn rustig looptraject opeens niet meer zo rustig. Ook in Duitsland hebben ze dus blijkbaar van die afschuwelijke voetballiedjes die helaas veel te luid gezongen worden. De terugweg was dus eigenlijk 1 grote slalom tussen zingende Duitse voetbalsupporters. Volgende keer beter de speelkalender van Freiburg in de gaten houden.

Aan de universiteit is alles verder rustig. Voor het moment geen Referat meer en ook de Hausaufgaben vallen goed mee. Vanmiddag was er dan weer Duitse les met al de Japanners en de heerlijk geschifte leraar. Hij was weer formidabel.

Volgend weekend ga ik dan ook eindelijk eens Duitsland wat verder verkennen. We gaan met ons 3'en naar Stuttgart en Esslingen. Lora haar broer woont in Stuttgart en zijn Columbiaanse vrouw is naar het schijnt dol op koken voor gasten dus onderdak en eten zijn ook al geregeld. Ik zal mijn best doen om dan ook nog eens wat foto's online te zetten.

In afwachting uiteraard weer een dosis pret van de bovenste plank.

Groetjes,

bas]]>
Dinsdag dan was er zoals altijd seminarie internationale betrekkingen met 7 personen in een veel te groot lokaal. Maar toen ik deze week toekwam zat het volledige lokaal al vol. Er stonden nog een heleboel mensen buiten te wachten want er was blijkbaar geen plaats meer. Wij dachten dus dat er een andere les doorging en dat we dan wel een ander lokaal zouden vinden. Na 10 minuten kwam onze prof toe en ging binnen eens een kijkje nemen. Een paar minuten later kwam hij terug buiten met de mededeling dat er vooraan nog 7 plaatsen vrij waren. Blijkbaar was het opendeurdag en hadden er opvallend veel studenten voor onze les gekozen. De les ging dus gewoon door zoals altijd, wat wil zeggen: de tafels in een rechthoek zetten en dan wat over de teksten discussiëren. Of er nu 100 mensen in de andere helft van het lokaal op mekaar gepakt zaten of niet, de tafels stonden zoals gewoonlijk weer minstens 5 meter uit elkaar. Het had zelfs iets weg van een TV-programma met publiek, zeer bizar. En volgens mij ook gigantisch saai voor de (toen nog) geïnteresseerde laatstejaars.
Na de les vroeg de prof ook nog of ik zin had om hem bij een les rond Belgische staatsstructuur en de huidige regeringscrisis te helpen. Hij ging nog mailen om verder af te spreken, maar ik ben alvast benieuwd wat het wordt.

Verder op kot nog altijd alles ok. Er zijn plannen gemaakt om de Chinees zijn kamer op te kopen als hij verhuist. Hij is namelijk klaar met zijn studies en wil graag richting Stuttgart of Frankfurt. Lora zou dan in zijn kamer intrekken en haar huidige kamer, die trouwens niet zo duur is, zouden we dan met 3 huren. Zo hebben we ook onze eigen living en lopen we geen risico meer op een ambetante medebewoner. Maar eerst nog wachten tot Xiang verhuist want naar het schijnt zegt hij al meer dan een jaar dat hij gaat verhuizen.

Woensdag ben ik ook met Kyle en Eddie, 2 Amerikanen op café naar het voetbal gaan kijken. Het was een traditioneel Duitse avond met halve liters bier, nektapijten, ein Zigeunerschnitzel en heel veel gevloek richting scherm. Helaas geen Duitse vreugdekreten want Duitsland speelde 0 – 0 gelijk tegen Wales. De match zelf was eigenlijk behoorlijk saai, maar gelukkig was Eddie er nog. Eddie is ook zo één van die Amerikanen met een zwak voor talen die hij eigenlijk totaal niet nodig heeft. Eddie heeft aan de universiteit al wat Nederlandse les gevolgd en vorig jaar zat hij 1 maand in Amsterdam om zijn Nederlands wat te oefenen. Hij is wel al veel vergeten maar het was toch tof om nog eens wat Nederlands te babbelen. Alleen moest ik wel wat op mijn uitspraak letten want Eddie kent natuurlijk het verschil tussen West-Vlaams en Noord-Nederlands niet.

Voor de rest helaas nog geen Kuchen of Pfannkuchen gebakken. Ahmet was hier wel weer dagelijks en Duitse les was ook weer hilarisch. Vanavond is het feestje bij Ryan, een andere Amerikaan en dit weekend zijn we uitgenodigd om te gaan eten bij een vriendin van Natalia.

En wegens groot succes deze week eens iets anders.

Groetjes,

bas
]]>
Deze week is er niks bijzonders gebeurd eigenlijk. Zoals altijd wel weer een taart gebakken, woensdag waren het pannenkoeken en vanmorgen was het wafelontbijt. Calorieën troef dus. De lessen gingen ook gewoon door en nu is mijn lessenrooster ook eindelijk compleet. Mijn laatste vak is Die Vereinten Nationen - Strukturelle, institutionelle und normative Herausforderungen im 21. Jahrhundert. Zeer interessant vak, maar helaas wel de maandagmorgen van 9u tot 11u. Nuja, liever de maandagmorgen dan de vrijdagmorgen. De taalles is ook nóg toffer geworden want Kyle, één van de Amerikanen, zit nu ook in mijn groep. Het gaat er al minder Japans aan toe, maar als Kyle zin heeft begint hij ook wel Japans te babbelen. Hij heeft dat toevallig geleerd op high school.

Voor de rest heb ik eigenlijk vooral aan mijn spreekbeurt van morgen gewerkt. Ik heb zelfs een Erasmusfeestje tactisch laten vallen om geen slaaptekort op te lopen. Hopelijk is het de moeite geweest, maar dat kan ik morgen pas weten. Ik dénk wel dat ik voldoende voorbereid ben, maar hoe dat precies afloopt in de les en in het Duits, daar heb ik geen idee van. Een uitgebreid verslag volgt nog.

Woensdag is de kabelmaatschappij ook langsgekomen. Blijkbaar betaalt hier niemand het kabelabonnement en daarom kwamen 2 volslanke heren het afsluiten. Ik stond juist op het punt naar de les te gaan maar dat ging wat moeilijk met die 2 hier in huis. Na 5 minuten gezever rond die kabel hebben ze hem dan afgesloten om me dan vervolgens proberen te overtuigen van hun nieuwe internetpromoties. Helaas voor de heren ben ik niet van internet veranderd.

Verder is het hier al behoorlijk koud overdag. Het heeft ook al kort gesneeuwd maar het is helaas niet blijven liggen. Eén van de komende weken ga ik dan ook al eens snowboarden, nog eens uitvissen hoe ik het eenvoudigst in Zwitserland geraak aangezien Lora nog examens heeft en dus niet kan voeren.

Meer nieuws midden volgende week, hier is ondertussen wel nog iets leuks te doen.

Groetjes,

bas]]>
Deze week is ook de taalles begonnen. De grote meerderheid van studenten komt uit de buurt van China, Japan en Polen. Zeer plezant dus als je dialoogjes moet houden want iedereen heeft een volledig verschillend accent. Maar het tofst van al is der Lehrer, Niklas. Het is een jonge gast van 28 jaar en hij geeft echt zéér enthousiast les. Ik had nooit verwacht dat taalles zo leuk kon zijn. In ieder geval, je moet in de les zitten om te snappen hoe hij is en wat voor smoelen hij allemaal trekt.

Ook op sociaal vlak was het een drukke week. Dinsdagavond had ik afgesproken met een meisje uit Luxemburg en woensdagavond ben ik met Ryan, Cameron en Kyle, 3 Amerikanen, wat Belgisch bier gaan drinken. Een café wat verderop serveert welgeteld 5 Belgische bieren, helaas geen klassiekers. Geen Stella, Leffe of Duvel te bespeuren maar wel Piraatbier en Gouden Draak. En die avond hadden ze ook nog enkel maar Gouden Draak. Het was in ieder geval al beter dan de meeste Duitse bieren die ik tot nu toe gedronken heb, maar echt denderend was het nu ook niet. Het café deed vanaf 22u ook dienst als karaokebar en dat was dus weer een stukje cultuur. Iedereen zong zonder gêne, klapte vrolijk mee en liet zich volledig gaan als ze zelf achter de micro stonden. Alleen was het iedere keer wel zeer grappig als zo'n Duitse afgetrainde bodybuilder (er zaten er toch behoorlijk wat) de micro nam en dan vol overgave een veel te melig lied begon te zingen. Nuja, elk zijn smaak. Kyle, die trouwens frieten met gi-gantisch veel peper eet, had ook zin om iets te zingen maar heeft het uiteindelijk niet gedaan. Hij twijfelde tussen de Backstreet Boys en Snoop Dogg maar vond de sfeer er niet geschikt voor. Gelukkig heeft hij wel beloofd om voor hij terug naar de States gaat zich eens volledig te laten gaan op stevige Amerikaanse hip-hop. Foto's volgen ongetwijfeld nog.

Vrijdag dan was er het fameuze Weißwürstfrühstück voor Erasmusstudenten. Een Bretzel (soort broodje), een witte pens en een halve liter witbier. Absoluut geen aanrader. Ik heb echt zitten zwoegen om de boel binnen te krijgen terwijl de meeste Duitse studenten al voor de 2e of 3e maal aan het bijvullen waren. De worsten vlogen erdoor en volgens mij hadden er toch een paar een serieuze bromvlieg in hun oog. Ik had helaas nog Seminar na het onbijt maar dan nog. Duits witbier op een nuchtere, ongetrainde maag is en blijft dodelijk.
's Avonds hebben we dan met een paar Erasmussers brownies gebakken en pasta gekookt bij Zbynek, de Tsjech, op kot. Woensdag is er bij hem in de buurt ook een feestje.

Ondertussen ben ik ook al eens een stukje Schwarzwald gaan verkennen al lopend. Zeer aangenaam om te lopen, alleen af en toe toch wat te stijl voor een amateurloper als ik. Maar op een paar kilometer van mijn kot stroomt een vrij grote rivier en daar langs loopt een heel mooi paadje. Het enigste nadeel blijft natuurlijk wel de Duitse temperatuur, echt warm wordt het hier de komende maanden niet meer. Maar dat heeft ook een voordeel: snowboarden in het weekend. Ik kijk er al naar uit.

Zaterdagavond was er hier in de Konzerthalle een concert van Beethoven. De zaal was natuurlijk niet hetzelfde als het Concertgebouw in Brugge maar het concert zelf was echt goed (voor zover ik daar iets van ken natuurlijk). Verder nog altijd dolle pret op kot. Iedere week worden hier toch wel een paar taarten gebakken en komt de helft van het gebouw in onze keuken meesmullen. Natalia zit deze week in Barcelona dus nu is het hier echt kalm, zeker omdat Lora examens heeft. Maar dat komt goed uit met mijn Referat en andere taakjes.

De webcampromotie heeft ook al zijn vruchten afgeworpen: na de zondagochtendsessie met Jesse nu ook al eens met Matthijs erbij een klein webcamfeestje gehouden en eens even met Queen gebabbeld.

En om nog eens in herhaling te vallen: ik heb al wat foto's getrokken, ze komen weldra online. In afwachting heb je hier weer een dosis plezier.

Groetjes,

bas]]> Peaceful Conflict Regulation or Use of Force in International Relations? Lessons learned from the International Policy towards Iraq since 1990. En aangezien 1 persoon nogal wat weinig is om een seminarie aan te geven, gaat de les dus niet door. Daardoor moet ik nu nog een ander vak zien te vinden, maar zo erg is dat niet want het gaat gelukkig om een keuzevak. De andere lessen zijn nog steeds interessant, alleen is Europees administratief recht soms wat moeilijk te volgen aangezien mijn juridisch Duits nog erger is dan mijn gewoon Duits. Gelukkig deelt de prof iedere les blaadjes uit en die kan ik dan thuis met behulp van mijn woordenboek ontcijferen. Maar geen nood, de taalles start deze week en dan zal het wel snel gaan. Gewoon Duits spreken lukt nu ook al behoorlijk goed, alleen de correcte naamvallen gebruiken is nog wat moeilijk.

Ondertussen probeer ik ook al wat voor school te werken. Voor elk vak moeten we iedere week behoorlijk wat teksten lezen en die worden dan uitgebreid besproken in de les. Het doet mij wat denken aan de lagere school want ook in de les zelf wordt er in groepjes gewerkt en sommige mogen dan in de zithoek met dikke zetels gaan zitten om hun voorbereiding over de tekst te discussiëren. Maar daar houdt de vergelijking met de lagere school dan ook wel op. Hier is geen Zuster of Meester Ludo te bespeuren, en maar goed ook. Naast al die teksten ben ik ook al stilletjes aan begonnen met de voorbereiding van mijn bachelorpaper. Uit de bibliotheek van Politikwissenschaft kan je slechts enkel in het weekend een boek meenemen naar huis, dus al de rest is ter plaatse te lezen. Op zich is dat geen probleem, maar het aantal boeken over Europese politiek is wél een probleem. Het apart stuk voorzien voor Europese literatuur is niet echt zo groot, zeker niet in vergelijking met Gent. Een beetje minder keuze dus, maar dat het zal uiteindelijk ook wel (moeten) lukken.

Op kot is de sfeer ook nog steeds prima. Deze week heeft Natalja samen met haar lover Ahmed Russische soep gemaakt. Het was een soort kippensoep met kleine brokjes aardappel en ongebakken brood in. 's Avonds kwamen haar Italiaanse vrienden dan nog mee-eten. De soep zelf was niet echt een aanrader eerlijk gezegd. Vooral dat ongebakken brood was wat bizar. Tegen dat het in je bord lag had het iets weg van geweekte kauwgom zonder smaak. Maar die smaak lossen ze op door eigenlijk overal veel zout op te doen. Goed, wie niets doet kan niets verkeerd doen of ik ben niet open genoeg voor Russische gastronomie, het was in ieder geval wel een leuke avond. Vanmorgen waren diezelfde Italianen (Pepe & Alvidze) hier trouwens weer voor een Frühstück. Helaas was ik net iets te laat op om nog een croissant mee te pikken.

Vrijdagavond was er ook een Erasmusfeestje in een Wohnheim even buiten de stad. Ik was uitgenodigd door Sylvestre en zijn Franse vrienden. Het feestje zelf vond plaats in de Partykeller van de Wohnheim, een klein maar gezellig zaaltje met wat zetels en een muziekinstallatie. Om de sfeer er wat in te krijgen besloten 2 Japanse meisjes om een 'spel' te spelen met de hele groep. Iedereen moest een nummertje trekken uit een pot en dan werden ze 1 voor 1 afgeroepen en mocht je je prijs komen halen. Mijn eerste Erasmustombola heeft mij wat Japanse pasta opgeleverd. Alleen zijn de kookinstructies nogal onleesbaar. Na het heftige Japanse spel zat de sfeer er wel goed in, zeker bij de Fransen die zich goed lieten gaan met de Elzaswijn. Maar ik moest helaas al door om mijn Straßenbahn te halen.

Volgende week heb ik ook al wat afgesproken met Ryan, de Amerikaan uit Entwicklungspolitik. En in het weekend is er dan een concert van Beethoven in de Konzerthalle (alsook de verjaardag van de Goeroe). Tussendoor zal er hier wel nog genoeg te doen zijn op kot.

Voor de ongeruste fans thuis: ik ben altijd te boeken voor een webcamsessie via Skype, mijn gebruikersnaam is sebastiaan.vanhaeren. Sinds vorige week ben ik ook te bereiken op +49 151 5320 3663. De foto's beginnen ondertussen ook te komen, nu is het juist nog wachten op de Goeroe zijn technische kunsten.

De echte ongeduldigaards kunnen ondertussen wel al eens hun kennis bijschaven/scherp houden door deze quiz te spelen.

En wat betreft dat machogehalte, dat komt ook zonder lessen van de Leermeester wel in orde.

Groetjes,

bas]]> Het enigste nadeel tot nu toe is dat ik zelf mijn was moet doen, ongetwijfeld een dieptepunt voor mijn mannelijkheid (maar dat probeer ik dan wat te compenseren met cheeseburgers eten).

Wat de studies betreft wordt het hier ook steeds interessanter. Deze week begint ook de andere helft van mijn lessen en het zijn allen seminaries. Actief deelnemen, zelf literatuur verwerken en voor sommige vakken een Referat (spreekbeurt) houden. Dit semester geen examens dus. De lessen zelf zijn ook nog eens zeer aangenaam. We zitten nooit met meer dan 20 in de les en er wordt actief gediscussieerd over de behandelde teksten.
De prof van ontwikkelingspolitiek had zelfs een quiz met als prijs een zak gummibeertjes voorbereid voor in de eerste les. De klas werd gesplitst in 2 teams en ieder team moest elk om beurt een categorie voor een bepaald aantal punten (10 tot 50) kiezen. Dankzij Karl Marx, Bretton-Woods en de oprichtingsdatum van de WTO kon ik mijn team een beetje verder helpen en het is ons gelukt: de zak was voor ons. Voor de rest is er enkel nog een probleem voor 2 vakken aangezien ze gelijktijdig vallen en aanwezigheid hier verplicht is. Maar dat raakt ook wel nog opgelost.

Ook in Freiburg zelf heb ik me al goed geamuseerd. Toen ik donderdag van de bib naar huis wandelde, werd ik aangesproken door 3 mannen in een keurig pak. Het bleken vrienden van Jezus te zijn die mij dolgraag iets over hun Führer wouden vertellen. Helaas voor de 3 mannen was ik niet zo geïnteresseerd.Vrijdagavond dan ben ik met Natalja en haar vriendin Anita meegeweest naar Schlappen, het hipste café van Freiburg. Het was tof en de muziek was opvallend goed. Alleen was ook het hipste café helaas ingericht als een doorsnee bruine kroeg in België. Het is eens iets anders. Zaterdag zijn we dan met Lora haar auto naar IKEA geweest om wat spulletjes voor mijn kamer en voor in de keuken. Het is een complete daguitstap geworden, ondanks het feit dat het maar 10 minuten rijden is. We konden alle 3 niet weerstaan aan het IKEA-restaurant en de snackbar aan de kassa. Toen we dan eindelijk naar huis reden vertelde Lora dat ze maandag haar nieuwe auto krijgt en dat haar oude naar het schroot gaat. Daarom zijn we zondag nog eens uitgebreid afscheid gaan nemen van de banden en de handrem op de parking van Deutsche Telekom.

Met het nodige geluk voert de Goeroe deze week wat aanpassingen aan de website uit zodat de foto's wat gemakkelijker te zien zijn. Ondertussen heb ik nog niet teveel foto's getrokken, maar daar komt wel verandering in eens de site aangepast is.

En ja, dan ga ik ook eens foto's trekken van mijn vrouwelijke huisgenoten.

Groetjes,

bas]]> ]]>
Verder op kot is het hier dolle pret. Lora, de 31-jarige biologe, is er wel niet zoveel maar met Natalja is er altijd wel iets te doen. Xiang daarentegen is eerder de opdringerige huismus van dienst. Hij zit meestal op zijn kamer en heeft mij al uit het niets gebombardeerd tot 'Basti'. Het is eens iets anders. Ook komt hij geregeld vragen of ik geen liedjes van Rihanna en Beyoncé wil downloaden voor hem (om ze dan vervolgens voor heel het kot af te spelen). En donderdag was er dan het ultieme haltermoment. Hij kwam met halters in de hand een babbeltje slaan. Vurig vertelde hij dat hij zo breed als Schwarzenegger wilde worden, trok zijn T-shirt uit en begon zichzelf te keuren voor de spiegel in mijn kamer. Ik heb nog gedaan wat ik kon maar ik was er aan voor een rondje bovenarmen vergelijken. Maandag vertrekt hij voor 5 weken op familiebezoek naar China. Het zal kalm(er) zijn hier.

Gisteren was het ook vanaf 's middags keukenfeestje. Natalja en Laura hadden elk een taart gebakken en daarna hebben we met z'n drieën nog wat moleculair gekookt. We hebben rode geleiblokjes met vodka gemaakt om ze dan 's avonds als dessert te kunnen opeten. Het was een voltreffer. 's Avonds zijn er dan nog wat Italiaanse vrienden van Natalja en Russische vrienden van Lora, die blijkbaar ook half Russisch is, afgekomen. Er zijn toen ook al halve plannen gemaakt om eens met een paar van op kot te gaan snowboarden in Engelberg, Zwitserland. En met nieuwjaar zouden we eventueel naar Birmingham in Engeland gaan om een vriendin van Lora te gaan bezoeken. Hopelijk gaat dat allemaal door.

Wat de studies betreft is er nog niet teveel veranderd. Ze beginnen hier precies nog maar met de BaMa-structuur en in het oude systeem in Duitsland lopen alle jaren zowat door mekaar. Iedereen volgt in het begin wat Vorlesungen (ex cathedra lessen), daarna verdiepen ze zich in een bepaalde richting via de Grundkurse (ook nog theorie maar al wat meer specifiek). En dan op het einde van hun studie kiezen ze een Hauptseminar, dat is dan een soort groot seminarie waarrond ze een project en wat papers maken. Tussendoor volgen ze ook nog wat Vorkurse en wat Interdisziplinäre Seminare.
Ik moet/mag hier enkel Grundkurse volgen omdat de Hauptseminars dus eigenlijk meer voor de laatstejaars zijn. Welke vakken ik precies ga volgen weet ik nog niet, dat moet ik nog eens bekijken op internet en dan ga ik volgende week wel eens gaan zien in de les. Voor Erasmusstudenten is vooraf inschrijven dus ook al helemaal niet nodig en als het vak al volzit kan je er gerust nog bij. Sommige vakken, zoals “The Middle East: New political realities and challenges”, zijn helaas wel al weggevallen. Waarom weet ik ook niet.

Gisteren was er ook wat feest aan de universiteit. De Duitse regering wil hier naar een Angelsaksisch systeem gaan dat werkt met rankings en een paar specifieke elite-universiteiten. Freiburg is dan ook samen met 7 andere universiteiten in Duitsland verkozen tot Exzellenzuniversität. Dat is de hoogste classificering en dus ook de grootste berg euro's die men kan krijgen. Ik ben wel eens benieuwd of daar effectief iets van te merken is in de les.

Ondertussen heb ik ook al wat foto's online gezet. Voor een betere zichtbaarheid is het wel nog even wachten totdat de Goeroe deze site wat aanpast. Je kan de foto's voorlopig vinden door hier, hier of hier te klikken.

Zo, tot hier een update van het Erasmusgebeuren. Meer nieuws begin volgende week.

Groetjes,

bas]]>
Na een heerlijke nachtrust ben ik me dan gaan registreren bij het Bürgeramt als buitenlandse student. Ik was daar duidelijk niet alleen en daardoor mag ik morgen nog eens teruggaan voor een ander papiertje. Er was teveel volk om alles in één maal af te handelen, maar dat maakt nu eenmaal deel uit van de Erasmuspret. Om 13u begon dan de Introduction Week in het Rektorat. Na een korte voorstelling van het begeleidingsteam voor internationale studenten en een toespraak van de rector was er een zéér uitgebreide receptie, inclusief champagne en Duitse broodjes. Maar recepties zijn nu eenmaal minder tof als je 3 rugzakken bagage meesleurt dus ben ik maar verder de stad wat gaan verkennen want ik had toch een afspraak om 16u30 met de kotbaas.
Leuke meevaller was dat Dennis, de vorige huurder, naast zijn bed (wat ik wel overgekocht heb), ook nog zijn kast, een lamp en een bureaustoel naliet. Het is een gezellig kot met nog 3 andere bewoners. Naast mij wonen hier nog Xiang, een Chinees, Natalia, een Russische en Laura, een Duitse. Bij aankomst kreeg ik direct al een kopje zwarte thee aangeboden van Natalia en Xiang wist nog ergens in het gebouw een tafel staan die niemand nodig had. Nu ben ik al half geïnstalleerd, het kamperen in mijn kamer zal dus nog wel meevallen.

Nu ik eindelijk op mijn kot ben, kan het echte leven hier beginnen. Eerst nog wel een week of 2 gezever met papieren en lessenroosters maar dat zal allemaal wel goedkomen. Dit weekend komen de oudjes, euh, mama en papa dan nog langs met een auto vol spulletjes. Ik ben al benieuwd hoe de lessen hier gaan zijn, maar dat laat ik begin volgende week dan wel weten.

Ik probeer om binnenkort ook wat foto's online te zetten.

Groetjes,

bas]]>
morgenochtend is het zover, dan vertrek ik eindelijk richting Duitsland. Helaas vertrekt de trein wel al om 6u36 maar dan kom ik wel nog op een treffelijk uur toe.

De komende weken zullen waarschijnlijk vrij hectisch verlopen, maar ik hou jullie alvast op de hoogte.

Groetjes en binnenkort meer,


Bas]]>